Αν και η συνέντευξη πέρασε στα «ψηλά» του ηλεκτρονικού τύπου, θεωρούμε ότι αξίζει να δώσουμε ιδιαίτερη σημασία επειδή περιγράφει ανάγλυφα τον τρόπο που λειτουργούν οι δημόσιες υπηρεσίες και την ποιότητα των υπηρεσιών που παρέχουν στους φορολογούμενους. Ο γενικός γραμματέας Δημοσίων Εσόδων Γ. Πιτσιλής έχει διατάξει εσωτερικό έλεγχο με στόχο να σταματήσουν οι «ό,τι να ’ναι έλεγχοι» και να εντοπισθούν τα λάθη. (Εφημερίδα Καθημερινή 8/11/2016)

Αυτό που ίσως δεν γνωρίζει το «ευρύ κοινό», είναι πως η θέση καθενός στο Υπουργείο Οικονομικών κρίνεται από τα αποτελέσματα που θα φέρει. Τα αποτελέσματα βέβαια χωρίζονται σε δύο ειδών, τα θεωρητικά ή αλλιώς τα «βεβαιωθέντα ποσά» και τα πραγματικά, ή αλλιώς τα εισπραχθέντα ποσά. Η διαφορά μεταξύ των δύο είναι τεράστια και θεωρούμε ότι αποτελεί το μεγαλύτερο μέρος των περίπου 100 δις. οφειλών προς το Ελληνικό Δημόσιο, τα οποία ουσιαστικά αφορούν «μη υφιστάμενα χρήματα».

Οφείλουμε βέβαια να σημειώσουμε ότι αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο, αλλά ένας τελείως λάθος τρόπος «αξιολόγησης» του ελεγκτικού έργου βάσει του καταλογισμού υπέρογκων ποσών σε ανύπαρκτους πολλές φορές φορολογούμενους. Ανέκαθεν μέλημα του ελεγκτή της κάθε μεγάλης ελεγκτικής μονάδας ήταν η ανάθεση μίας υπόθεσης που αφορούσε είτε πτωχευμένη επιχείρηση χωρίς ίχνος περιουσιακού στοιχείου, είτε αλλοδαπού «εξαφανισμένου» φορολογούμενου ο οποίος, αν υφίστατο ως φυσικό πρόσωπο, θα παρέμεινε εξαφανισμένος εφ’ όρου ζωής. Στην περίπτωση αυτή λοιπόν, γινόταν μία πρόσκληση προσκόμισης των βιβλίων και στοιχείων προς έλεγχο, επειδή δεν υπήρχε διεύθυνση έδρας, ή μάλλον υπήρχε αλλά στην έδρα βρισκόταν αντί για εργοστάσιο ας πούμε ένα κουρείο, η θυροκόλληση της πρόσκλησης συνεπώς γινόταν στο Δημαρχείο, έτσι ώστε σε πέντε μέρες ο εξαφανισμένος αλλοδαπός να λάβει γνώση του ελέγχου!!! Φυσικά κανένας δεν λάμβανε γνώση της πρόσκλησης, τα βιβλία και τα στοιχεία δεν προσκομιζόταν, τα κέρδη προσδιοριζόταν εξωλογιστικά και ο φόρος λάμβανε τεράστιες προσαυξήσεις (αυτή την στιγμή υφίσταται όριο 120% επί του κυρίου φόρου) και, το σημαντικότερο, επειδή δεν προσκομιζόταν στοιχεία, δεν αναγνωριζόταν προς έκπτωση από τον Φ.Π.Α., ο φόρος επί των αγορών και δαπανών (φόρος εισροών). Ως συνέπεια του όλου αυτού τραγελαφικού σχήματος ήταν ο μεν μη υφιστάμενος επιχειρηματίας ή επιχείρηση με Διευθύνοντα Σύμβουλο κάποιον κύριο ενενήντα ετών που αποφάσισε στην ηλικία αυτή να μπει δυναμικά στο επιχειρείν, να μένει ανέγγιχτος, στη δε «επιχείρηση» να καταλογίζονται τεράστια ποσά, ο ελεγκτής να λαμβάνει τα εύσχημα για την μεγάλη του ελεγκτική επιτυχία, τα ποσά να εγγράφονται ως απαιτητά από το Ελληνικό Δημόσιο και να βρίσκονται ακόμα εκεί και τελικά ο αλλοδαπός να μένει ακόμα εξαφανισμένος, ο δε γηραιός κύριος, για τα ελάχιστα χρόνια που έμενε ακόμα στον κόσμο αυτό, να ορκίζεται ότι κάποιος που δεν ήξερε του έδινε δυο κατοστάρικα το μήνα για να τον σέρνει σε Εφορίες και Τράπεζες και να υπογράφει.

Η ιστορία συνεχίζει να παίζεται και σήμερα με διαφορετικούς όμως πρωταγωνιστές. Έμμεσες τεχνικές ελέγχου από επώνυμες ;; (πχ. Α. Παπαδόπουλος κάτοικος Αθηνών) ή ανώνυμες καταγγελίες (όλοι εναντίων όλων), διάφορες λίστες, εμβάσματα εξωτερικού και πάει λέγοντας. Φυσικά και πρέπει να γίνονται έλεγχοι, δεν είναι δυνατόν όμως να υπάρχουν τα γνωστά 64 CDs με 1.250.000 ονόματα πολιτών οι οποίοι πραγματοποίησαν από το 2.000 και μετά ετήσιες καταθέσεις ή αναλήψεις άνω των 300.000 ευρώ (αθροιστικά) ή απέστειλαν εμβάσματα στην αλλοδαπή άνω των 100.000 ευρώ. Η ερώτηση που αβίαστα βγαίνει είναι κατά πόσο σε μία χώρα που μετά βίας ξεπερνά σε πληθυσμό τα 10 εκ. (ίσως και λιγότερα επειδή η μετανάστευση μεγεθύνεται ημέρα με την ημέρα), το 12,5% αυτών αποτελούν «τον εχθρό του λαού» ή εν δυνάμει φοροφυγάδες.

Επειδή υφίσταται ανυπαρξία μεθοδολογίας ελέγχου αλλά ο τρόπος, χωρίς κανένα οικονομικό μοντέλο περιγράφεται απλώς στις διατάξεις του Ν. 4174/2013 περί Κ.Φ.Δ., ο κάθε υπάλληλος μπορεί να αυτενεργεί και ουσιαστικά να προσομοιάζει την οικονομική συμπεριφορά του ελεγχόμενου με την δικιά του και της οικογένειάς του, που δεν είναι πάντοτε και ακριβώς ορθολογική. Φυσικά προσπάθειες κατασκευής αλγορίθμου υπήρξανε από τον τότε Υπουργό κ. Βαρουφάκη και μετέπειτα, συσταθήκανε δύο επιτροπές των οποίων έργο ήταν να συστήσουν έναν απλό αλγόριθμο με κάποιες μεταβλητές (ουσιαστικά παραδοχές), ο αλγόριθμος, ενάμιση χρόνο μετά ανακοινώθηκε από τον κ. Αλεξιάδη με δόξες και τιμές, είχε μάλιστα κατά τον μέχρι πρότινος Αναπληρωτή Υπουργό Οικονομικών τεράστια επιτυχία και σε 24 ώρες έβγαζε στη φόρα την όποια φοροδιαφυγή στο πέρασμα του χρόνου του καθένα, μόνο που ως συνήθως, πάλι δεν είδαμε τίποτα. Τελικά υπόθηκε πως υπήρχαν σοβαρά προβλήματα, ότι ο αλγόριθμος δεν ήταν και τόσο εύκολο να δουλέψει από μόνος του αλλά ο ελεγχόμενος θα έπρεπε να συμπεθερέψει με τον ελεγκτή και άλλα τέτοια. Για παράδειγμα, έστω ότι οι γονείς βάζανε σε κάποιον κοινό τραπεζικό λογαριασμό συνδικαιούχο τον ανήλικο γιό τους δεκαπέντε χρόνων. Εκ των πραγμάτων ήταν παράλογο κάποιος να δεχτεί ότι ένα δεκαπεντάχρονο προσαύξανε την περιουσία του από μη εμφανείς πηγές εισοδήματος. Επειδή όμως ο έλεγχος υπερβαίνει την δεκαετία, ο άλλοτε δεκαπεντάχρονος είχε ενηλικιωθεί, πιθανώς να είχε αποκτήσει οικογένεια και, απίθανο μεν στις εποχές που ζούμε, να εργαζόταν. Το ερώτημα που αναφύεται είναι το πώς «μοιράζεται» πλέον ο κοινός λογαριασμός. Συμμετέχει ενεργά και ο γιός και αν όχι πως θα αποδειχθεί αυτό. Η γνωστή θεωρία του ελέφαντα που προσπαθείς να αποδείξεις ότι δεν είσαι.

Κατά τον έλεγχο με τις έμμεσες τεχνικές ελέγχου, έχουν ακουστεί και έχουν εφαρμοστεί διάφορες απόψεις που απέχουν παρασάγγας από την πραγματικότητα. Για παράδειγμα:

  • Κάθε κατάθεση ποσού σε τραπεζικό λογαριασμό αποτελεί νέο κεφάλαιο, εκτός αν πρόκειται για μεταφορά από μία τράπεζα σε άλλη, διατραπεζικά. Συνεπώς, τα χρήματα «στο στρώμα» που επάγεται από την αρχή των capital controls η Κυβέρνηση, θα παραμείνουν στο στρώμα, επειδή αν εμφανιστούν μετά από ενάμιση χρόνο από τις αναλήψεις, θα θεωρηθούν ως χρήμα προερχόμενο από αδήλωτα εισοδήματα
  • Οι ελεγκτές δεν δέχονται την ύπαρξη ρευστών διαθεσίμων παρά μόνο τραπεζικών καταθέσεων. Έχει γραφεί ότι ο «συνετός οικογενειάρχης», διατηρεί σε ρευστά το 1/12 των ετήσιων εισοδημάτων του.
  • Τα εμβάσματα εξωτερικού αυξάνουν την ετήσια δαπάνη. Τα εμβάσματα εσωτερικού γιατί όχι; Φυσικά υπήρξε η υπόθεση «Χατζηγιάννη» όπου το δικαστήριο σαφώς και επεσήμανε ότι το έμβασμα αποτελεί χρηματική εκροή, όπως και η ανάληψη και όχι ένδειξη ύπαρξης αδήλωτων εισοδημάτων
  • Η υπόθεση παραγραφή όπου ο καθένας δίνει την δική του ερμηνεία και η Πολιτεία σιγά περιέργως. Είναι πενταετής με τον Ν. 4174/2013, δεκαετής με τον Ν. 2238/1994, ή αέναη επειδή υπάρχουν διάφορες εντολές, δελτία πληροφοριών και ότι άλλο;
  • Υπάρχει άλλη χώρα στον κόσμο όπου νόμος ισχύει αναδρομικά για μια δεκαετία ίσως και περισσότερο από την ψήφισή του, βάσει εγκυκλίου διαταγής; (Ο Ν.3888/2010)
  • Η «σιωπηλή απόρριψη» των Ενδικοφανών Προσφυγών, τι ακριβώς σημαίνει; Δεν προλαβαίνουμε άρα είστε ένοχοι; Μεταγενέστερα όλες οι προσφυγές γίνονται δεκτές στα Διοικητικά Δικαστήρια. Γιατί; Επειδή πλέον η προσφυγή στρέφεται κατά της απόφασης της Δ.Ε.Δ. Και ποια είναι η απόφαση: Δεν προλάβαμε… Είναι δυνατόν να υπάρξει Δικαστήριο που να δεχτεί τέτοια απόφαση. Στο μεταξύ βέβαια, ο προσφεύγων καλείται να καταβάλει το 50% των βεβαιωθέντων ποσών φόρων, προστίμων, προσαυξήσεων και τόκων, αλλιώς κινδυνεύει με πλειστηριασμούς και προσωποκράτηση.
  • Οι ελεγκτές εφαρμόζουν τη «δημιουργική ελεγκτική». Από παράδειγμα που δόθηκε από τον κ. Γενικό Γραμματέα, ελεγκτής θεώρησε ως άσκηση εμπορίας την προσπάθεια πώλησης από αντρόγυνο ενός αγροτεμαχίου εξ’ αδιαιρέτου με μια γκαρσονιέρα και υπόγειο 15 τ.μ.!!!

Ως συνέπεια όλων των ανωτέρω, εμφανίζονται τα εξής αποτελέσματα:

  • Η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ) εξέδωσε 116 απορριπτικές αποφάσεις για προσφυγές φορολογουμένων. Οι 116 φορολογούμενοι δικαιώθηκαν ολικώς ή μερικώς από τα δικαστήρια.
    Επίσης η ΔΕΔ έκανε μερικώς δεκτές 11 αποφάσεις. Ωστόσο, στα δικαστήρια οι φορολογούμενοι κέρδισαν την υπόθεση.
    – Η ΔΕΔ για 313 προσφυγές από τον Αύγουστο του 2013 μέχρι και τις 26 Σεπτεμβρίου δεν εξέδωσε απόφαση. Σύμφωνα με τη νομοθεσία, σε περίπτωση μη έκδοσης απόφασης εντός της προθεσμίας αυτής, τεκμαίρεται ότι η ενδικοφανής προσφυγή απορρίφθηκε σιωπηρά.
  • Οι 313 προσέφυγαν στη Δικαιοσύνη και κέρδισαν το ελληνικό Δημόσιο.

Γίνεται κατανοητό ότι ούτε έλεγχος ουσιαστικά πραγματοποιείται, ούτε έσοδα ουσιαστικά εισπράττονται, αφού με τα εφευρήματα των ελεγκτών και των Προϊσταμένων του για της διατήρηση της θέσης τους, τα ποσά που προκαταβάλλονται, επιστρέφονται στο σύνολό τους από τα Δικαστήρια.

Το πρόβλημα είναι μεγάλο, καθημερινά εμφανίζονται υποθέσεις με καταλογισμό τεραστίων ποσών τα οποία δεν θα έχουν καμία τύχη, οι ελεγχόμενοι όπως είναι φυσικό αναζητούν ποινικές ευθύνες για δόλο κατά τον έλεγχο από τους ελεγκτές και τελικά, υφίσταται μία σωρεία υποθέσεων να λιμνάζει στα Διοικητικά Δικαστήρια, χωρίς καμία ουσία.

Σε κάθε περίπτωση, είναι προφανές ότι υποθέσεις που οδηγήθηκαν στα Διοικητικά Δικαστήρια λόγω «σιωπηρής απόρριψης» από τη Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών, θα πρέπει άμεσα να επανελεγχθούν με βάση συγκεκριμένο πρόβλημα ελέγχου, επειδή το «είσαι ένοχος γιατί δεν προλαβαίνω» μόνο σε κράτος δικαίου δεν παραπέμπει.

Source: Αίολοι φορολογικοί έλεγχοι και σιωπηρές απορρίψεις – e-forologia – Φορολογική, Λογιστική και Εργατική Ενημέρωση

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>